Deze platenhoes fascineert me nog steeds

Kunstenaar Peter Howson schilderde Sisters of Mercy in 1989 en in 1994 kwam het terecht op de hoes van Throwing Copper: het doorbraakalbum van Live. Ik had dit werk toen graag als poster op mijn kamer gehad, maar ik kon het nergens vinden. Al wist niet precies wat ik er in zag.

The man in the painting is blind, and he is troubled because there is no-one to guide him. He is clutching a red Bible, trying to find sanctuary in the cliff-edge church, but that is now derelict.

Finally, he will be led over the edge and fall to his doom. The girls do not care and it is all a bit of fun for them.

Peter Howson in een artikel in The Herald

Ik vind het werk van Howson echt te gek. Goeie koppen. Lekker in your face (not intended). De schilder zelf heeft al net zo’n goeie bakkes.

In 2005 werd Sisters of Mercy voor 186.000 dollar verkocht op een veiling. Had mooi in de woonkamer gepast.

Dolly Parton is voor mij vooral een fenomeen

Ik ben fan van het fenomeen Dolly Parton. De zangeres die opschept dat het duur is om er zo goedkoop uit te zien. De singer-songwriter die op 1 dag de helft van haar fortuin verdiende door ’s morgens Jolene te schrijven en ’s middags I Will Always Love You.

Vrijdag kwam haar eerste rockplaat uit. Dertig voornamelijk covers met, als het even kon, de originele artiest. Mick Jagger was te druk om mee te zingen op I Can’t Get No Satisfaction. Maar de nog levende Beatles waren niet te beroerd om op te draven voor Let It Be.

Ik was nieuwsgierig geworden. Dus luisterde ik vrijdagochtend voor het eerst naar een plaat van Dolly Parton. Ik wist dus niet dat Dolly zingt alsof de kleefpasta van haar kunstgebit het heeft begeven. Verder zingt ze zo hoog als een tekenfilmfiguurtje.

De rockzangeres Dolly Parton doet me dus niet veel.

Gelukkig heeft het fenomeen er weer een verhaal bij. Ze wist Paul McCartney, Ringo Starr, Lynnyrd Skynyrd, Elton John, Lizzo, Simon LeBon, Debbie Harry en – sinds kort betreurde – Stevie Nicks te strikken voor die rockplaat die ze op 77-jarige leeftijd nog maakte.

Nog één nieuwe aflevering van Beno’s Stad

Tussen 1998 en 2010 maakte Beno Hofman 400 afleveringen van Beno’s Stad. Aan de hand van een actueel onderwerp dook de historicus in het leven van een min of meer bekende Groninger uit het verleden.

Tijdens corona bingete ik ze allemaal. Een flinke, leuke klus, ondanks dat iedere aflevering maximaal een kwartier duurt.

Deze zomer is het 25 jaar geleden dat het programma startte. Bij OOG TV vierden ze dat met een special en nog een laatste aflevering waarin Beno terug gaat naar een aantal plekken die de afgelopen jaren flink veranderden.

Mugshot van Cher

Voor een schrijver heeft Paulien Cornelisse het hoogst haalbare bereikt. Wanneer ik haar lees, hoor ik haar stem.

Vrijdag schreef ze over mugshots, omdat Donald Trump zich bij de politie moet melden. In het stukje van 150 woorden stond wat ze dacht bij de arrestatiefoto’s van Justin Bieber, David Bowie en Cher. Vooral die laatste was speciaal.

Zo bereikte ze nog iets anders: ik ging googelen. En inderdaad, die van Cher is bijzonder. Je kunt er zelfs posters van kopen op Amazon.

Radiohead, Jack Sparrow en de dochter van Franse discokreuners

Wanneer Creep van Radiohead op de radio is, word ik altijd herinnert aan een oud voornemen. Namelijk dat ik daar een Nederlandse tekst op wil schrijven.

Misschien wel 20 jaar geleden hoorde ik in de eerste zinnen “Ik heb de griep. Ik ben verkouden.” en hierop zou iets moeten volgen als “En mijn kop zit vol met snot. Ik heb niet lang meer.” (het is een geval van mannengriep, vandaar de hyperbool).

Maar daar bleef het bij.

YouTube trakteerde bij tijdens een avondje jaren ’90 muziek zappen op deze scene uit een film met Johnny Depp (film-ster, ex-geliefde van Vanessa Paradis) en Charlotte Gainsbourg (actrice, dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin, die Je t’aime (mais non plus) de discovloer opkreunden).

Depp en Gainsbourg jr komen elkaar tegen in een platenzaak. Radiohead lijkt over de speakers te komen.

PS: Jane Birkin is de beste Engelse naam om op zijn Frans uit te spreken. Doe maar mee. En nu hardop.

De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje

Ik lees graag boeken van Jonas Jonasson. In zijn verhalen zijn de underdogs de helden die je hun rare of bijzondere trekjes direct vergeeft. Ze moeten strijden tegen hoe de wereld in elkaar steekt. En die wereld wordt meestal verbeeld door een wetboekwaanzinnige bejaardenhuisdirecteur, geldgeile galeriehouder of nepobaby uit het apartheidsregime.

Je leert de karakters niet diepzinnig kennen. Want, alles dat ze doen of overkomt, gebeurt om het verhaal verder te brengen. Het geniale bommenmeisje is een kritiek op apartheid. Denk maar niet dat je hoofdstukken diep leed van zwarte Zuid-Afrikanen voor je kiezen krijgt. Integendeel. Het titulaire geniale bommenmeisje maakt carrière krijgt per toeval een bizar ongeluk en redt zich daar wonderwel uit. Je daardoor eerder medelijden met de witte onderdrukkers van de hoofdpersoon, dan andersom.

Jonas Jonasson schrijft zijn boeken bijna achteloos, zodat het gemak waarmee het verhaal zich langs het plot wurmt, geen enkel bezwaar is.

Lang leve Bieslog!

Het overlijden van Wim de Bie heeft ook een goede kant. Bieslog staat weer in de schijnwerpers. En dat is faliekant terecht.

Wim de Bie was de eerste blogger die elders in de media naam had gemaakt. Iemand die je ouder kenden. Iemand met ervaring in het schrijven van stukjes, het maken van filmpjes, radio en wat dies meer zij. Bloggers anno 2002 hadden dat niet. Die probeerden gewoon te ontdekken wat je allemaal met een blog kon doen. En opeens zocht Wim de Bie met ze mee.

Daarmee valideerde hij het werk – of elk geval de zoektocht – van een vroege generatie online makers. Wim de Bie werd daardoor een voorbeeld van hoe het ook kon. De Nederlandse blogsphere werd er beter van. De nieuwste generatie YouTubers en podcasters staat op de schouders van deze club mensen. En dankzij Wim kunnen deze schouders de weelde dragen.

Wim de Bie, bedenker van legendarische tv-typetjes, overleden

Blogheld Wim de Bie

Marco Raaphorst (één van de redders van Bieslog)

Kom lekker grasduinen in Bieslog

Beste Diana-scene uit The Crown

E en ik hebben seizoen 5 van The Crown uit. Ik vond het een moeilijk seizoen. Letterlijk een ‘car crash waiting to happen’, zonder dat de limo nu al tegen een pilaar van een Parijse tunnel botste.

Vrolijk hoogtepunt is deze scene.

Nootjesfabrikant

Ik fronste mijn wenkbrauwen bij deze kop. Nootjes groeien aan bomen en struiken; ze komen niet uit de fabriek. En als dat zo is, toch alleen maar om gebrand te worden? En is het een fabriek met een boom als schoorsteen? En werken Knabbel en Babbel daar dan? Zijn er ook eekhoorns met een notenallergie

Deze kop bezorgt mijn meer vragen dan antwoorden.

That 90s Show leunt dubbel op weemoed

That 70s Show heeft vervolg gekregen. De dochter van Eric en Donna brengt in 1995 een zomer bij opa Red en oma Kitty door. Intussen komen (bijna) alle vrienden van haar ouders even buurten. Bijna, want acteur Danny Masterson (“Hyde”), zit in de gevangenis.

That 70s Show is zo’n sitcom met te veel seizoenen die in Nederland meestal in de vooravond werd uitgezonden. Zo’n serie waar je gevoelsmatig alles van gezien hebt, omdat hij in je televisiepatroon kroop. Ergens tussen de afwas en de thee of na het procrastineren en voor je huiswerk.

En voor het weet ben je getuige van de doorbraak van Ashton Kutcher, Mila Kunis en Laure Prepon. En zijn de keuken van Kitty en kelder van Red ook jouw hangplekken. Op deze herinnering leunt That 90s Show natuurlijk. Want, That 70s Show deed hetzelfde met de jaren ’70.

Ik heb er elk geval veel schik in gehad. Vooral omdat ik ontdekte dat Kitty eigenlijk de ster van de show is.

Ik ben niet zo van de gedichten

Maar wel hiervan. Ik vind puzzelen op wat er bedoeld wordt altijd zo’n gedoe. Het geduld ontbreekt me. Dichtbundels zijn zelden pageturners. Nou, heb ik niet echt recht van spreken: ik lees zelden dichtbundels.

Parken en woestijnen van M. Vasalis ken ik wel. Ook alleen omdat hij begin jaren ’90 in bij De Lijsters zat. Het bleef me voor de rest bij omdat ik een oudtante had, die bij de dichteres schoonmaakte. Pas later ontdekte ik dat Vasalis echt een grote naam in de dichterij was. Van deze debuutbundel verkocht ze in oorlogsjaar 1941 meer dan 100.000 stuks. Dit aantal bundels verkopen Nederlandse dichters tegenwoordig bij elkaar opgeteld niet eens.

Enfin.

Ik zie in Afsluitdijk gelijk hoe een bus als een kamer is. Daardoor tuf ik lekker de Afsluitdijk af.

Afsluitdijk

De bus rijdt als een kamer door de nacht
de weg is recht, de dijk is eindeloos
links ligt de zee, getemd maar rusteloos,
wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht.

Vóór mij de jonge pas-geschoren nekken
van twee matrozen, die bedwongen gapen
en later, na een kort en lenig rekken,
onschuldig op elkanders schouder slapen.

Dan zie ik plots, als waar ’t een droom, in ’t glas
ijl en doorzichtig aan de onze vastgeklonken
soms duidelijk als wij, dan weer in zee verdronken
de geest van deze bus; het gras
snijdt dwars door de matrozen heen.
Daar zie ik ook mezelf. Alleen
mijn hoofd deint boven het watervlak,
beweegt de mond als sprak
het, een verbaasde zeemeermin.
Er is geen einde en geen begin
aan deze tocht, geen toekomst, geen verleden,
alleen dit wonderlijk gespleten lange heden.

M. Vasalis

RIP Bobby Caldwell

Bobby Caldwell is overleden. Wie? Inderdaad.

Tot ik het nieuws over zijn verscheiden las, had ik niet van de man gehoord. Super logisch. Ik luister geen smooth jazz en hij is niet beroemd genoeg voor een Nederlandstalig Wikipedia-lemma.

En dat is jammer. Want ik pakte zijn grote hit erbij (“What you won’t do for love”) en die wil ik best vaker horen.

Niet De Speld (4)

De Koreaanse regering verlengt de 52-urige werkweek niet naar 69 uur. Werkgevers stelden dat voor om het makkelijker te maken deadlines te halen…

Financieel Jaaroverzicht

Ik doe de belastingaangifte en verzamel alle benodigde documenten. De app van mijn bank heeft een inbox vol ongelezen berichten. Gelukkig vind ik al vlug het bericht over de jaaroverzichten van onze rekeningen. Ik open het bericht, download het pdf-bestand en nog voor ik kan denken “Dat was best makkelijk“, lees ik: “Het financieel jaaroverzicht vindt u in de app onder ‘Documenten’“.

Van Gogh’s “Slaapkamer”

De rest van de wereld heeft het over Bedroom at Arles als ze het over Van Gogh’s De slaapkamer hebben. Blijkbaar hoeven ze ons in Nederland niet te vertellen dat Van Gogh in Frankrijk heeft rondgezworven. Gelukkig worden buitenlandse toeristen letterlijk met busladingen tegelijk in het Van Gogh Museum gedropt.

Daar kunnen ze nu gelijk leren hoe fijn het is dat er tijdens Vincent’s leven geen market fit was voor zijn werk. We hebben er een museum aan overgehouden, mooie verhalen van zijn latere neven en nichten, inclusief een tentoonstelling.

Grappig om te weten: de familieleden die zijn werk erfden hadden De Zonnebloemen boven de echtelijke sponde hangen.

Maar… terug naar Vincent’s slaapkamer

Zoals met veel iconische kunst gebeurt, slaan souvenirverkopers en hedendaagse kunstenaars er graag munt uit. Zo kun je in Chicago daadwerkelijk in De Slaapkamer slapen. En iets vergelijkbaars deden ze in het Moco Museum met een werk van pop-artkunstenaar Roy Lichtenstein wiens studie van De Slaapkamer bij Sotheby’s veel geld opleverde.

Maar er is meer: