Donderdagmorgen in Museum MORE

Onze kinderen houden van cultuur. Familie-uitjes brengen ons vaker naar schouwburgen en musea voor beeldende kunst dan – pak ‘m beet – een dierentuin. Nou kan het gebrek aan dierentuinbezoek ook komen door de puberleeftijd.

Zo kwamen we terecht in Museum MORE in Gorssel. Van beide had ik niet eerder gehoord. Gorssel ligt volgens Wikipedia in de Gelderse gemeente Lochem. Museum MORE is een museum voor Nederlandse modern-realistische kunst. Het is niet heel groot, maar wel een enorm fijne plek. Deels omdat het in een dorp met vierduizend inwoners staat en je daarom geen parkeerstress en verkeerdrijdfrustratie hebt.

Deze werken vielen me op.

Tentoonstelling Streetview van Bas Losekoot

Fotograaf Bas Losekoot legt de stadsmens vast in zijn natuurlijke habitat. De stad zet hij naar zijn hand alsof het zijn eigen studio is. Het resultaat is een fotoreeks van mensen die langs elkaar heen leven en de stad gebruiken als een plek om van a naar b te komen. Ik stel me voor dat Losekoot zich als een soort Sir David Attenborough ophoudt in de stedelijke jungle en geduldig wacht totdat hij de beste foto kan schieten.

Mijn favoriet is deze, waarin een man gehaast om het hoekje van een gebouw snelt op een vrijwel lege straat. De tentoonstelling Streetview van Bas Losekoot is nog tot 5 februari 2023 te zien in Museum MORE.

Foto van een man die om de hoek van een gebouw komt rennen in een vrijwel lege straat in een grote stad met wolkenkrabbers
Foto (c) Bas Losekoot. Bron: project.baslosekoot.com

Fotoserie over rouw door Erwin Olaf

In Museum MORE hangen op het moment verschillende foto’s uit de serie Grief door Erwin Olaf. Ik werd geraakt door Irene. Je ziet een prachtige vrouw die er perfect uitziet (haar opgestoken, smaakvol opgemaakt, kleding die haar schoonheid accentueert), maar met verdriet in haar ogen zich met een gespannen handje staande moet houden aan de fauteuil naast haar.

Foto (c) Erwin Olaf. Irene uit de serie Grief.

Om te lachen

Ik had drie momenten waarop ik moest lachen. Klik en kijk of jij hetzelfde hebt:

De rietjes van Bart Schneemann

Ik hou van nerds die doorhebben dat hun obsessie niet voor iedereen is. In de podcast Met Groenteman in de kast interviewde Gijs Groenteman hoboïst Bart Schneemann. Hij leerde me dat hoboïsten hun eigen rietjes maken. En dat orkesten je sollicitatie niet eens aannemen als je je rietje op de verkeerde manier maakt. In Duitsland kom je in de bijstand terecht als je per se met een Nederlands hoborietje speelt.

Bart Schneemann trekt zich daar niets van aan en maakt zijn hele carrière (hij is nu 68) rietjes op zijn manier. En hij is niet de enige. In Rusland is een club hoboïsten die Schneemann-rietjes maken.

Tijdens het gesprek vraagt Schneemann zich tweemaal af of zijn verhaal niet te technisch wordt. Dat snap ik. Toen deze aflevering in mijn podcastapp stond, had ik luistertwijfel vanwege het woord hoboïst. Mijn onderbuik vindt dat niet interessant genoeg. Ik luisterde tot mijn blijdschap niet naar mijn onderbuik.

Gelukkig stelt Groenteman hem vermanend gerust door te zeggen dat hij dat zelf wel bepaalt. Ik hou nog meer van presentatoren die snappen wanneer je nerds door moet laten praten.

Met Groenteman in de kast luister je in je favoriete podcastapp en de website van De Volkskrant.

Mooiste liefdeszin

“Dit is het enige wat telt, lieverd, dat iemand meer in je ziet dan je wist dat er te zien was.”

Uit: “Een schitterend gebrek” van Arthur Japin

’t Het Nog Nooit Zo Donker West

Claudia de Breij liet de Groningse Stadsschouwburg meerder keren meezingen met ’t Het Nog Nooit Zo Donker West van Ede Staal. Dat raakte me steeds weer. Het gaat over een ouder echtpaar in de laatste weken van hun leven. Je hoort hoe ze wonen in een huisje aan de dijk en je kijkt met ze terug. Ede Staal gebruikt eenvoudige taal en laat je voelen wat hij niet vertelt.

Springsteen had het niet beter gekund. Maar die kan ook geen Gronings. Al heb ik weleens gehoord dat hij voorouders uit Groningen had. Dat heb ik nooit gecontroleerd.

Dat Claudia de Breij het uitgerekend in de oudejaarsconference stopt, is natuurlijk superslechte timing. ’t Het Nog Nooit Zo Donker West doet het de laatste jaren lekker in de Top 2000 (nadat hij na een illegaal bevonden actie van het Dagblad jaren geleden was verbannen). En dan loopt zij het op oudjaar tussen de oliebollen en Bohemian Rhapsody te promoten. De volgende stemronde is pas over 330 dagen. Beetje jammer. Gelukkig is dit pronkjewail een groeidiamant.

Ik heb natuurlijk ’t Het Nog Nooit Zo Donker West ingesloten van – wat lijkt te zijn – het officiële account van Ede Staal op YouTube. 1982Beyoncé haalde 1.2 miljoen views met een eerdere upload. En dat vind ik mooi.

Mooi interview met Trijntje Oosterhuis over de plaat met liedjes van Henny Vrienten

Trijntje Oosterhuis maakte een plaat met liedjes van de laatste albums van Henny Vrienten. Gijs Groenteman had een mooi gesprek met haar over hoe ze de plaat maakte met het Residentieorkest en Henny’s zoon Xander. En hoe hij er toch nog kwam ondanks de ziekte en overlijden van Henny.

🎧 Zangeres Trijntje Oosterhuis over haar muzikale ode aan de dit jaar overleden Henny Vrienten

Melk en Honing door Trijntje Oosterhuis

Podcast: Henny Vrienten over zijn kinderliedjes

Marathoninterview met Henny Vrienten over zijn favoriete liedjes. Luister de podcast met Gijs Groenteman

België? Luxemburg!

België was de grootste hit van Het Goede Doel. Dat succes smaakte naar meer dus maakten ze ook een Engelse versie. Die heette omwille van metrum geen Belgium maar Luxemburg. Het resultaat is vooral grappig. En laat zien dat de oorspronkelijke Nederlandse tekst stiekem steengoed was.

Let vooral op waarom Henk Westbroek niet naar Scandinavie wil.

“Kijk, de prinses!”

Op Twitter zag ik dit bericht van het Centrum voor Beeldende Kunst. Ultra, inmens grote sculptuur van een vrouw in het midden van de stad werd met oranje beschenen, vanwege de actie Orange The World, in de strijd tegen geweld gemunt op vrouwen.

En niet – zoals je wellicht denkt – het wereldkampioenschap voetbal. Want daar is het verboden voor vrouwenrechten op te komen.

Toen onze kinderen op de basisschool zaten, waren ze dol op Ultra en prinsessen uit Disney-films. Telkens als we langs het beeld reden, riepen ze beide “Kijk, de Prinses!”. Dat vond ik altijd komisch, want zo lieflijk komt dit beeld niet op mij over.

Een paar jaar geleden plopte deze herinnering in mijn hoofd op. En riep ik hard: “Kijk, de Prinses!” langs het beeld rijdend. Achterin de auto bleef het stil. Ik voelde de meewarige blikken van mijn puberkinderen in mijn rug prikken.

Dus heb ik er een gewoonte van gemaakt. Ik hou het vol, totdat ze het meeroepen. Of geweld tegen vrouwen definitief te wereld uit is.


Informatie over Ultra op de website van Kunstpunt Groningen (zo heet het CBK tegenwoordig).

De website van Orange The World.

Nachtangst

Nachtangst is een boek van de Nederlandse schrijver Ronald Giphart over een schrijver die nachtelijk werk uitvoert in een kantoorgebouw vlak buiten New York waar criminelen aan het inbreken zijn.

Lees verder

Top drie

Doudste vindt me in de “walk-in closet”, het kleinste slaapkamertje dat van Djongste was voor we de zolder verbouwden. Ze staat dichtbij me en glimlacht voluit.

Lees verder